Það er líklega rétt að leiðrétta þennan misskilning með að Brad Pitt og Angelina Jolie séu í Víetnam sem kemur m.a. fram í kommentunum við síðasta pistil (sjá líka hér ).

Málið er að einhverjir ljósmyndarar tóku feil á okkur Heiðrúnu og þeim skötuhjúum þegar við geystumst um á vespunni í Hoi An. Svo hefur staðsetningin augljóslega eitthvað skolast til í fréttaæsingnum og þess vegna talað um Ho Chi Minh í stað Hoi An. Við höfðum nú bara svolítið gaman af þessu, þrátt fyrir að það hafi verið örlítið pirrandi að hafa "papparassana" á hælunum!

Annars erum við komin til Hanoi eftir lestarferðina löngu (17 tímar thank you very much). Þó stytti það óneitanlega ferðina að hlusta á u.þ.b. sjötuga, víetnamska konu eiga í hrókasamræðum við sjálfa sig í svefni. Meira um það síðar.

Kveðja,
The Dragons

Eftirfarandi tilkynning birtist í öllum stærstu fjölmiðlum Víetnam í dag.

Kæru vinir og vandamenn.

Takk fyrir síðast. Þetta ættarmót í fyrrakvöld var án efa það besta sem haldið hefur verið. Meira en nóg að bíta og brenna fyrir alla og farið um víðan völl. Að öðru ólöstuðu voru fæturnir held ég bestir. Það er vonandi að þessi hvíti, grandvaralausi bakpokaferðalangur verði aftur til taks næst þegar ættarmót víetnamskra moskítóflugna verður haldið (og vonandi verður Biggi bit ekki með einhverja svona skandala aftur ... það var samt gaman af þér Biggi minn).

Kveðja,
Nefndin

Áður en við Heiðrún lögðum af stað í ferðina lagði hjúkrunarfræðingurinn sem bólusetti okkur gegn hinum ýmsu kvillum áherslu á að við værum í síðerma flíkum og buxum í ljósaskiptunum, þ.e. við sólsetur og sólarupprás. Þá væru (helvítis!) moskítóflugurnar nefnilega í mesta bitstuðinu. Eftir að Heiðrún sofnaði frekar snemma í fyrrakvöld, og syfjan ekki farin að sækja á mig að ráði, settist ég því algjörlega áhyggjulaus - í kvartbuxum og ber að ofan - út á svalir hótelsins okkar hér í bænum Hoi An til að lepja smá mjöð og hlusta á tónlist. Afraksturinn af því? Ég vakna í gær með svo mörg bit að það er eins og ég sé kominn með psoriasis, takk fyrir kærlega! Hafið þið einhvern tímann séð dreka með psoriasis? Ef ekki þá get ég sagt ykkur það að það er ekki fögur sjón. Þegar við bætist bóndabrúnka og dreifbýlisroði eftir veruna í sólinni að undanförnu þá er ég eiginlega kominn á það stig að manneskja með fullu viti myndi ekki pota í mig með priki. Þessi bit eru sem betur fer að dofna og til allrar hamingju hafa þau valdið undarlega litlum kláða.

En nóg um það. Við erum sem sagt stödd í strandbænum Hoi An, nokkurn veginn í miðju Víetnam, eftir langt og strangt ferðalag frá fjallaþorpinu Dalat um síðustu helgi. Lögðum af stað kl. átta á laugardagsmorgni og vorum ekki komin til Hoi An fyrr en um hádegisbil á sunnudeginum. Fyrri hluti ferðarinnar var ca sex klst. rútuferð til bæjarins Nha Trang þar sem tók við löng bið eftir næturlest til Hoi An. Sú ferð fór svo misvel í ferðalangana; ég svaf mjög vel eftir að hafa gert í því að skella í mig nokkrum bjórum áður til þess arna. Heiðrún svaf hins vegar því miður ekki jafn vel og var þar fyrst og fremst um að kenna kvefinu sem hún náði sér í í Dalat. Ungi, víetnamski verkfræðingurinn sem deildi með okkur klefa sýndist mér svo bara sofa eins og steinn, blessaður. By the way, hann bað að heilsa ykkur öllum. Held ég.

Dvölin í Hoi An hefur svo verið frábær í alla staði. Hitinn í kringum 30 gráður og í tilefni af því verðum við að sjálfsögðu að senda samúðarkveðjur til ykkar í hríðarbylnum heima. Hótelið okkar er með sundlaugargarði og höfum við bæði chillað þar og á ströndinni sem er án nokkurs vafa betri en flestar hinna evrópsku sólarstranda að því leytinu að það er ekki allt útatað í flatmagandi fólki. Í ofanálag er sjórinn fáranlega heitur. Hvorugt okkar hafði áður migið í saltan sjó Kyrrahafsins, en eftir þessi fyrstu kynni fær það hæstu einkunn í okkar kladda. En það verður að viðurkennast að það er einn galli á gjöf Njarðar: ágangur sölufólksins á ströndinni er næstum því jafn pirrandi og áðurnefndur ágangur moskítóflugnanna. Það líða varla þrjár mínútur frá því maður afþakkar vörur einnar sölumanneskju þar til sú næsta er mætt. Og eitt "no thank you" er yfirleitt ekki nóg. Stundum suða þær í manni í 5-10 mínútur áður en þær loksins sannfærast að maður ætlar ekki að kaupa neinn ananas, sígarettupakka, armband, handsnyrtingu eða nokkuð annað!

En það er ekki bara veðrið sem er jákvætt við þennan bæ. Hér þverfótar maður nefnilega ekki fyrir búðum sem bjóða upp á klæðskerasaumuð föt og drekarnir hafa að sjálfsögðu nýtt sér það. Og verðið? Án þess að vera með einhverjar málalengingar (enda nóg komið af þeim í þessum pistli): skid og ingen ting. Ef við sláum ekki í gegn í fjölskyldujólaboðunum framundan þá er eitthvað mikið að. Líka um að gera að nýta tækifærið í þeim þar sem ekki verður mikið um jólaglögg í "vinnunni" þetta árið.

Á milli strandferða og fatakaupa höfum við m.a. skoðað gamla bæinn hér í Hoi An (sem fyrir fróðleiksfúsa er á heimsminjaskrá UNESCO, sjá nánar hér) og leigt eitt stykki vespu. Það var að sjálfsögðu spíttað á henni villt og galið þann sólarhring sem við höfðum hana að léni - en það byrjaði þó ekki gæfulega. Þegar undirritaður var að prufukeyra kvikindið vildi ekki betur til en svo að ég beygi óvart öfugu megin inn einstefnugötu. Með þá lukku sem fylgdi mér þann daginn, en þetta var sama daginn og ég vaknaði með "psoriasið", var auðvitað bíll að koma út úr götunni á nákvæmlega sama tíma. Ég snarhemla og næ að forða árekstri en missi vespuna á hliðina. Ég slapp sem betur fer ómeiddur en fararskjótinn var temmilega vel rispaður á hliðinni. Og til að toppa allt saman þá gerðist þetta beint fyrir framan nefið á náunganum sem ætlaði að leigja okkur vespuna! Það munaði skapahársbreidd að hann hætti við að leigja þessum brjálaða psoriasissýkta Íslending tryllitækið eftir að hafa horft upp á aðfarirnar, en sem betur fer sló hann til. Við þurftum þó að punga út fimm dollurum fyrir viðgerðinni fyrir utan þá tíu sem leigan kostaði. Rán? Ehhh .. nei.

Nóg í bili. Næst á dagskrá: ekki nema átján klst. lestarferð til höfuðborgarinnar, Hanoi, seinnipartinn á morgun. Það verður því önnur nóttin í lest á innan við viku. Heiðrún er blessunarlega búin að ná sér af kvefinu og nær því vonandi að sofa betur í þetta skiptið. Látum ykkur vita ef annar verkfræðingur biður að heilsa.

Setjum líklega nýjar myndir inn í myndaalbúmið áður en lagt verður í hann á morgun.

Kveðja frá Nam,
K og H

Skipaður ritari ferðarinnar ákvað að taka sér frí frá störfum í dag – því er ég hér sest við tölvuna. Ágætt kannski að fá smá feminískan blæ í skrifin!

Við erum nú stödd í Nha Trang – komum hingað með rútu í dag frá Dalat sem er lítið fjallaþorp í Suður-Víetnam. Þar dvöldum við í tvær nætur sem var ágætis tilbreyting frá brjálæðinu í Ho Chi Minh borg (Saigon). Í Dalat var allt smærra í sniðum og minna áreiti – færri túristar, betlarar, mótórhjól og bílflaut – mjög gott mál. Hitastigið var einnig ólíkt því sem við höfum vanist undanfarnar vikur, ágætis veður á daginn en skítakuldi á kvöldin (á víetnamskan mælikvarða). Það mátti líka sjá breytingar á vörunum sem sölufólkið í bænum bauð upp á; í stað sólgleraugna, kveikjara og blævængja voru húfur, treflar og vettlingar vinsælustu vörurnar. Ónæmiskerfið fann aðeins fyrir þessum breytingum á hitastiginu og einhver kvefpest hefur blossað upp – ég hefði kannski átt að fjárfesta í þó ekki hefði verið nema einum trefli!

Ástæða þess að við tókum þennan útúrdúr til Dalat var sú að okkur langaði aðeins að upplifa eitthvað nýtt og skoða aðeins náttúruna. Við höfum eiginlega fengið nóg af skoðunarferðum í hof og musteri í bili. Þar sem við höfðum ekki áhuga á að fara í heilsdags skipulagða ferð um nágrenni Dalat tók eigandi hótelsins sem við gistum á okkur í einkaferð að mjög fallegum stað, Pongour-fossi, sem er í um 50 kílómetra fjarlægð frá þorpinu.

Þetta verður annars langur dagur hjá okkur, því við ætlum ekkert að stoppa hérna í Nha Trang. Við eigum pantaða lestarferð til Hoi An seint í kvöld og verðum ekki komin á áfangastað fyrr en um hádegisbil á morgun. Vonandi getum við eitthvað sofnað í lestinni.

Dvöl okkar í HCM borg (Saigon) var mjög ánægjuleg. Við fórum m.a. í skipulagða skoðunarferð um borgina – þar sem við sáum margt og mikið, þó misjafnlega áhugavert. Í hópnum sem við vorum með þennan dag, var ansi sérstakur fýr frá Malasíu. Hann þjáðist af einhvers konar ávaxtafetishi og var sí og æ að láta stoppa rútuna til þess að kaupa hina skrýtnustu ávexti hjá götusölufólki. Þó að þetta hafi orðið frekar þreytandi til lengdar var mjög áhugavert að prófa marga af þessum skrýtnu ávöxtum.

Kiddi var ánægðastur með skoðunarferðina á safn um Víetnamstríðið, en þar sem tíminn sem gefinn var í að skoða safnið var frekar stuttur í þessari skipulögðu hópferð ákvað hann að skella sér aftur daginn eftir til þess að svala frekari fróðleiksfýsn sinni. Á meðan sprangaði ég um búðirnar og lét m.a. sérsauma á mig bol! Við hittum svo aftur Þjóðverjana tvo og bresku stelpuna sem við kynntumst á bátnum niður Mekong-ána og sumbluðum aðeins með þeim – engar leðurblökur eða snákar í það skiptið!

Annars verð ég aðeins að segja ykkur frá fatatískunni á þeim stöðum sem við höfum heimsótt hér í Víetnam. Flest allar konurnar eru klæddar í “virkilega smart” skræpóttar blússur og buxur í stíl. Kvölds og morgna er líka mjög algengt að konurnar klæðist mjög heimilislegum bómullarnáttfötum! Á markaðnum sem við heimsóttum í HCM borg (Saigon) sá ég svo ástæðuna. Þar var meirihluti sölubásanna að selja þessi “fallegu” efni sem dressin er gerð úr og náttföt í öllum regnbogans litum. Þið þurfið samt ekkert að hafa áhyggjur af mér – ég lét þessa sölubása alveg vera!

Segjum þetta gott í bili – þarf að fara að þýða fyrir Kidda. Já ég er túlkurinn í ferðinni, hann á mjög erfitt með að skilja enskuna með þessum sérstaka hreim sem íbúar þessa heimshluta hafa.

Góða helgi,
Heiðrún

Ef ég væri spurður hvaða þrjú dýr mér fyndist þau ófrýnilegustu í þessari veröld myndi ég líklega segja leðurblökur, snákar og köngulær. En belive it or not: við Heiðrún smökkuðum tvö þessara kvikinda á laugardagskvöldið - leðurblöku og snák! Og eins og það væri ekki nóg þá fengum við okkur smá smakk af farking mús í eftirrétt! Og hvernig smakkaðist svo eruð þið væntanlega að velta fyrir ykkur. Leðurblakan var bragðlaus (full mikið steikt), snákurinn fínn og músin hreinlega góð!

Þetta kom þannig til að á bátnum á leiðinni frá Kambódíu til Víetnam á laugardeginum voru m.a. tveir þýskir strákar og ein bresk stelpa. Þegar í höfn var komið í bænum Chau Doc, um 100 þús. manna þorp við árbakka Mekong, um tvöleytið og valið stóð á milli þess að hoppa upp í mini-bus með fótapláss passlegt fyrir innfædda (meðalhæð Víetnama er í mesta lagi einn og ekkert) til að halda áleiðis til Ho Chi Minh (Saigon) - ferð sem tekur um 6 klst. - eða gista eina nótt í Chau Doc, völdum við drekarnir seinni kostinn. Við fórum því á eitt gistiheimilanna sem mælt er með í Lonely Planet, eða Biblíunni eins og við köllum bókina gjarnan í daglegu tali, og fengum þar þetta líka fína herbergi með loftkælingu og heitu vatni (og reyndar tvær viftur og tvö aukarúm algjörlega í óspurðum fréttum) fyrir skitna 10 dollara, eða ca 700 kr. Það kom svo í ljós að Þjóðverjarnir og breska stelpan ákvaðu líka að gista í Chau Doc, og það á sama gistiheimili, og æxluðust hlutirnir þannig að við fórum með þeim út að borða um kvöldið. Við endum svo á stað sem einn innfæddur piltur sagði að byði upp á fínan mat og ódýran og bragðgóðan víetnamskan bjór. Í stuttu máli þá var þessi "veitingastaður" afar óaðlaðandi búlla - sumir myndu líklega nota orðið "skítabúlla" en ekki jafn dannaður drengur og ég - með þeim allra minnstu plaststólum og - borðum sem ég hef séð. En við slógum til.

Ég held að það sé óhætt að segja að það hafi verið ákveðinn vendipunktur á kvöldinu þegar matseðill þessarar búllu var opnaður. Réttir eins og "Roasted snake", "Deep-fried snake", "Steamed bats" og "Fried bats" blöstu við okkur. Eftir að við höfðum öll fengið þvagfærasýkingu af hlátri yfir því sem boðið var upp á var að sjálfsögðu bara eitt að gera í stöðunni fyrir evrópska bakpokaferðalanga í leit að ævintýrum í Austurlöndum fjær: panta helvítis snákinn og leðurblökurnar!

Fyrst komu vængjuðu ófreskjurnar, og ef ég hef einhvern tímann verið brjálaður yfir því að vera ekki með myndavél á mér þá var það þarna. Á disknum sem þjónninn kom með voru átta litlar leðurblökur, u.þ.b. á stærð við hamstra, kolsvartar að lit eftir steikinguna. Það eina sem var eftir af vængjunum voru tvö lítil bein sem stóðu hvort út úr sinni "öxl" kvikindanna, en - og haldið ykkur fast - hausarnir voru ennþá á! Eftir að þvagfærasýkingin var kölluð fram að nýju með vænum af skammti af hlátri yfir útliti kvöldverðarins, og vitanlega tilheyrandi upphrópunum um hversu viðbjóðslega þetta liti út, var komið að hinu óumflýjanlega: að smakka á réttinum. Eins og áður sagði voru þessi blessuðu kvikindi nánast bragðlaus, enda voru þau algjörlega grilluð í gegn. Ekki fór mikið fyrir kjötinu á þessum blökum leðursins þannig að það sem við Heiðrún, ásamt nýju vinunum okkar þremur, sátum þarna og tugðum með viðbjóðssvip í framan var fyrst og fremst skinn og bein, og væntanlega einhver óbjóðs innyfli. Ég segi bara Fear Factor hvað? Við létum hausana vera, enda ekki framkvæmanlegt að renna þeim niður fyrir minna en milljón dollara. Annar þýsku strákanna reyndi en hafði ekki erindi sem erfiði frekar en Adolf nokkur forðum.

Næst kom snákurinn, bútaður niður í munnstóra bita, og til að vera ekki með einhverjar málalengingar smakkaðist hann ótrúlega vel. En halló, hvað smakkast ekki vel eftir að þú hefur nýlokið við að éta leðurblöku! Þegar hér var komið sögu voru við hin fimm fræknu orðin það óstöðvandi í ógeðsátinu að þegar í ljós kom að nokkrir Víetnamar á næsta borði voru að éta steiktar mýs (for the record: þær voru hvegi sjáanlegar á matseðlinum) kröfðumst við þess að sjálfsögðu að fá að smakka. Það var sjálfsagt af "Namanna" hálfu, og viti menn: steikt mús er lostæti, enda bragðast hún nánast alveg eins og kjúklingur! Við drekarnir hlæjum nú að íslenskum þorramat. Að borða hann verður hér eftir eins og að drekka vatn.

Hinum óvenjulega laugardagskvöldverði var skolað niður með víetnömskum bjór sem var nú ekkert sérstaklega góður, en við létum okkur hafa það. Fyrst fasta fæðið var eins framandi og raunin var var ekki annað hægt en að hafa drykkina líka í óvenjulegri kantinum. (Fyrir áhugasama minnir mig að bjórinn heiti Rong Ðó. Og þetta er ekki innsláttarvilla; Víetnamar hafa "ð" í sínu tungumáli og það er borið fram á sama hátt og í íslensku.) Þegar leið á kvöldið var drukkið aðeins meira af þessum bjór og svo örlítið meira og svo dass í viðbót sem endaði eiginlega með því að við Heiðrún lentum á okkar fyrsta kenderíi (það eru líka börn sem lesa þessa síðu) hérna úti. Stórskemmtilegt kvöld í alla staði, enda Þjóðverjarnir og breska stelpan hið skemmtilegasta fólk. Þau ætluðu hins vegar að koma við í öðrum bæ áður en farið yrði til Ho Chi Minh þannig að kvensurnar tvær skiptust á símanúmeri og e-meili svo við gætum hugsanlega endurtekið leikinn þar í borg eftir einhverja daga.

En við erum sem sagt núna stödd í Ho Chi Minh sem Suður-Víetnamar skilst mér að vilji flestir kalla sínu gamla nafni, Saigon. Kannski ekki furða þar sem það voru Norður-Víetnamar sem gáfu borginni hið nýja nafn eftir að hafa náð henni á sitt vald í Víetnamstríðinu. Þetta er fjölmennasta borg Víetnam með um 5,5 milljón íbúa á meðan höfuðborgin, Hanoi, er ekki með "nema" um 3,5 milljónir. Við komum hingað undir kvöld í gær og höfum ekki gert neitt markvert síðan nema að skoða næsta nágrenni við gistiheimilið sem við erum á. (Ég er hreinlega ekki viss en ég held að við séum nokkur veginn í miðborginni.) Það verður ekki annað sagt en HCM sé "stórborgarlegri" en Phnom Penh, höfuðborg Kambódíu. Til að mynda er hér Kentucky Fried og fleiri sjáanleg merki "ameríkanseringar", enda ekki furða í ljósi sögunnar. Ég segi hugsanlega meira frá upplifun okkar af borginni seinna en á morgun ætlum við m.a. í skipulagðan "túristatúr" um hana með leiðsögumanni.

Verð að fara að hætta. Kominn tími á kvöldmat hjá okkur. (Klukkan hér er 7 klst. á undan klukkunni heima.) Vonandi verður hann frekar hefðbundinn - en maður veit aldrei. Fleiri sögur, þ.á m. af drukkna Víetnamanum sem tók þátt í stríðinu og spjallaði við okkur í um tvær klst. í Chau Doc, verða að bíða betri tíma.

Kveðja frá Nam,
Kiddi og Heiðrún

Ps. Siglingin niður Mekong-ána var nánast betri en ég hafði gert mér vonir um (sbr. síðasta pistil). Það er nokkuð ljóst að Apocalypse Now verður tekin á leigu skömmu eftir heimkomuna, ef hún verður ekki bara keypt hérna úti.

Það er engin ástæða fyrir þá sem eru eitthvað áhyggjufullir um okkur hérna úti að fara úr límingunum eftir að hafa lesið yfirskrift þessa pistils. Maður er alltaf í ákveðinni nálægð við dauðann því eins og kunnugra er en frá þurfi að segja getur kallið komið hvenær sem er. Síðastliðnir dagar hér í Kambódíu hafa hins vegar verið óvenju athyglisverðir að þessu leytinu, og kemur þar aðallega þrennt til.

Í fyrsta lagi er það umferðarmenningin. Hér er ekkert til sem heitir stöðvunarskylda, biðskylda, hægri réttur eða eitthvað í þá veru. Frumskógarlögmálið er það sem gildir. Ef þú þarft að komast yfir gatnamót þar sem ekki eru umferðarljós, og slík ljós eru síður en svo á hverju strái hér í Phnom Penh þrátt fyrir að borgarbúar séu ein milljón talsins (man líka aðeins eftir einum í Siem Reap þar sem búa tæplega 200 þús. manns), þá þarftu einfaldlega að skjóta þér inn á milli bílanna, mótorhjólanna og túk túk-anna sem aka þá stundina þvert á þína akstursstefnu. Einnig er eins gott að biðja til æðri máttarvalda um að ökumenn þeirra farartækja sýni þér einhverja miskunn og hægi á sér ef í óefni stefnir.

Að aka á móti umferð smá spotta virðist heldur ekki vera neitt tiltökumál, a.m.k. ekki hjá sumum mótorhjóla- og túk túk ökumönnum sem við Heiðrún höfum fengið far hjá. Það verður seint sögð notaleg tilfinning að kúldrast aftan á mótorhjóli – hjálmlaus í kvartbuxum og stuttermabol – þegar gæinn sem er við stýrið tekur upp á þessari manndrápstilraun.

Annað sem virðist hinn sjálfsagðasti hlutur í Kambódíu er að planta allri fjölskyldunni á eina litla vespu. Að sjá fjóra saman geysast um á slíkum fararskjóta er mjög algeng sjón. Metið er sex, þar af voru fjögur börn!

Ekki er hægt að segja skilið við umfjöllun um umferðarmenninguna í Kambódíu í tengslum við dauðann án þess að minnast sérstaklega á túk túk-bílstjórana. Túk túk er sem sagt vespa eða lítið mótorhjól með eins konar vagn í eftirdragi sem rúmar 2-6 í sæti, allt eftir stærð vagnsins (hefði kannski átt að útskýra fyrirbærið fyrr). Að meðaltali er manni boðið far með túk túk u.þ.b. 7000 sinnum á dag. Maður er ekki fyrr kominn út úr herberginu á gistiheimilinu en að túk túk bílstjóri á vegum gistiheimilisins spyr hvort mann vanti ekki skutl. Sem maður stendur þarna á ganginum, enn með stírurnar í augnkrókunum og starir á félagann skælbrosandi, afþakkar maður túrinn eins kurteislega og maður getur, en hugsar um leið með hryllingi til þess að þetta þarf maður að gera 6999 sinnum í viðbót þann daginn. En hvernig tengist það dauðanum? Jú, mann langar stundum til að kyrkja túk túk bílstjórana, sérstaklega þegar langt er liðið á daginn, svo ekki sé talað um ef þeir grípa í mann eins og hinir ágengustu eiga til. Ekki samt misskilja, Kambódíumenn eru upp til hópa ljúfasta fólk.

Annað sem kom okkur Heiðrúnu í óvenju mikla nálægð við dauðann, ef svo má segja, var skoðunarferðin um Killing Fields og S-21 fangelsið (einnig nefnt Tuol Sleng) á þriðjudaginn. Þetta eru þeir tveir staðir þar sem grimmdarverk Pol Pots og hans manna úr röðum Rauðu khmeranna voru aðallega framin á árunum 1975-1979. Sagt er að milljónir manna hafi verið myrtar í stjórnartíð Pol Pot en fjöldinn virðast eitthvað vera á reiki; ég hef séð tölur allt frá 1,2 milljónum upp í 3 milljónir. Það gildir hins vegar einu. Ljóst er að um er að ræða eitt hryllilegasta og viðbjóðslegasta tímabil mannkynssögunnar.

Í S-21, sem staðsett er í Phnom Penh og er nú safn, var fólk pyntað á eins hræðilegan hátt og hugsast getur og þar má sjá ljósmyndir, teikningar, texta, tæki og tól sem bera þessu vitni. Þeir sem ekki dóu í fangelsinu, ýmist vegna pyntinga, barsmíða eða úr hungri, enduðu ævi sína á Killing Fields sem er um 15 km fyrir utan borgina. Um var að ræða fólk á öllum aldri og báðum kynjum, frá börnum til gamals fólks. Og ekki fékk fólkið skjótan dauðdaga heldur voru langflestir barðir til dauða því Rauðu khmerarnir vildu ekki eyða “verðmætum” byssukúlum í aftökurnar. Líkin voru svo sett í fjöldagrafir sem eru á Killing Fields. Það verður vitanlega ekki með orðum lýst hvers konar upplifun það var að koma á þessa staði. (Hægt er að skoða myndir frá S-21 og Killing Fields, sem og fleiri nýjar myndir úr ferðinni, í myndaalbúminu vinstra megin á síðunni.)

Þá komum við að þriðja atriðinu sem minnst var á í upphafi. Að kvöldi þriðjudagsins fórum við, í því all sérstaka andlega ástandi sem við vorum í eftir að hafa “upplifað” þennan hrylling (upp að því marki sem það er hægt í svona skoðunarferð), á japanskan veitingastað. Það var bara mjög notalegt; sushi-ið ljúffengt, þjónustan til fyrirmyndar og við vorum blessunarlega ekki beðin um að rista okkur á hol að japönskum sið. Maðurinn með ljáinn því hvergi nærri þar.

Hins vegar fórum við á e.k. útikaffihús eftir matinn. Eftir að hafa setið þar í rólegheitum dágóða stund heyrist allt í einu sírenuvæl nálgast og mikið bílflaut (jafnvel á mælikvarða Phnom Penh). Örfáum sekúndum síðar kemur stór svartur jeppi brunandi og út um einn gluggann teygir maður sig með eitt stykki skammbyssu. Það skiptir engum togum heldur skýtur hann tveimur skotum á eitthvað eða einhvern fyrir framan jeppann! Enginn virðist hafa orðið fyrir skotunum en hvort frændinn var að skjóta á eitthvert farartæki sem jeppinn var að elta, eða gangandi vegfaranda, vitum við ekki. Heiðrún sá með eigin augum þegar skotin riðu af þar sem hún sneri í átt að götunni en mér tókst bara að sjá þennan riddara götunnar eftir á, haldandi á hólknum þar sem reykurinn rauk úr honum. Við vorum sem betur fer ekki í beinni skotlínu, en var eðlilega svolítið brugðið (eftir á finnst mér það náttúrlega frábært að hafa upplifað þetta, en frk. Dreki er kannski ekki alveg á sama máli).

Þetta var vitanlega afar súrrealískt fyrir okkur ferðalangana frá Íslandi. Kannski til merkis um það sátum við, og stór hópur af túristum frá Vesturlöndum sem staddur var á kaffihúsinu á sama tíma, í sætum okkar allan tímann. Innfæddu þjónustustúlkurnar beygðu sig aftur á móti niður á bak við næsta stól þegar jeppinn kom brunandi. Þegar við spurðum þær út í þetta eftir á þá vildu þær meina, ef við skildum bjöguðu enskuna rétt, að þetta hefði verið einhver gengjabardagi, þ.e. löggan hefði ekki átt þarna hlut að máli, þrátt fyrir að við Heiðrún töldum okkur hafa heyrt sírenuvæl.

En eins og sagði í upphafi pistilsins þá þurfið þið ekki að fara að hafa einhverjar extra-áhyggjur af okkur þrátt fyrir þetta (heyrið þið það, kæru mæður). Líkurnar á því að þetta gerist aftur er 1 á móti grilljón. Þetta var örugglega bara “meant to be” svo við hefðum góða sögu að segja hérna á síðunni.

Segjum þetta gott í bili. Ferðinni er svo heitið til Víetnam á morgun eða hinn. Eins og minnst var á í síðasta pistli ætlum við að fara siglandi niður Mekong-ána inn í Nam. Get ekki beðið eftir því að hlusta á The End með Doors á bátnum. (Upphafs- og lokalag snilldarmyndarinnar Apocalypse Now sem gerist að miklu leyti um borð í bát, siglandi eftir á í Kambódíu (man e-r hvort það var Mekong?), á meðan Víetnamstríðið geisaði.)

Kveðja,
Drekarnir

Ps. Strákurinn á meðfylgjandi mynd vinnur á gistiheimili þar sem við áttum pantaða gistingu í Phnom Penh. Eitthvað virðist hafa farið á mis í pöntuninni því á spjaldinu stendur (just in timberlake ef myndin "prentast" illa): "WELCOME TO MR. HELDRUN"

Hæ allir og takk fyrir kveðjurnar í kommentunum við Bangkok-pistilinn.

Áður en lengra er haldið: Hvað er eiginlega að gerast á Íslandi? Fyrirsagnirnar sem blöstu við mér þegar ég fór inn á Vísi og Mbl. áðan voru "Allt flug liggur niðri", "Tvö skip slitnuðu frá bryggju í Hafnarfjarðahöfn" og "Eitt elsta tré borgarinnar rifnaði upp með rótum". Sendum okkar dýpstu samúðarkveðjur hér úr hitanum í Kambódíu (suckas!).

En þá að ferðalaginu. Til að byrja með þá er enginn efi í mínum huga um að orðtakið "Fátt er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð gott" sé upprunið í Kambódíu, og þá líklega hjá einhverjum sem kom landleiðina inn í norðvesturhluta landsins. Ferðalagið frá Bangkok hingað til bæjarins Siem Reap í Kambódíu var nefnilega eins viðbjóðslegt og dvölin í bænum hefur verið frábær. Við vorum bæði búin að lesa um það og heyra frá öðrum ferðalöngum (m.a. Einari Erni sem við mæltum okkur mót við í Bangkok en hann hefur verið á ferðalagi um Suðaustur-Asíu sl. tvo mánuði, sjá ferðasögu hans hér) að vegirnir á þessari leið, þ.e.a.s. eftir að komið er yfir landamærin, væru hræðilegir. En ég held að ekkert hefði getað undirbúið okkur fyrir það sem var framundan. Ég hef ekið um verstu vegi Vestfjarða en þeir eru eins og þýskur autoban í samanburði við þennan veg, sem ég hélt á tímabili að lægi til helvítis. Það segir kannski meira en mörg orð að þessi "spotti" frá landamærunum að Siem Reap er u.þ.b. 160 km (svipað og frá Reykjavík að Brú í Hrútafirði) en það tekur 5-6 klst. að aka hann. Fótaplássið í rútunni frá Bangkok var alveg ágætt, en í fjandans fangarútunni sem við vorum sett í eftir að komið var yfir landamærin var plássið það lítið að jafnvel Danny Devito hefði fengið alvarlegar æðaþrengingar í báða fætur.

En eins og áður sagði þá hefur dvölin í Kambódíu frá því við komum hingað á fimmtudaginn verið frábær. Við erum á fínu gistiheimili sem flestir sem voru samferða okkur í rútunni gista á. Það er alls ekki jafn "fansí" og hótelið sem við vorum á í Bangkok, enda var það einbeitt ætlun ferðalanganna að fara í eitthvað aðeins meira "sloppí". Það eru þó þægindi eins og klósett og sturta sem fylgja með herberginu, auk loftræstingar, enda efast ég um að ég kæmist lifandi í gegnum næturnar án þess síðastnefnda.

Angkor-hofin, einn allra mesti túrista-trekkjari Kambódíu, eru aðeins rétt fyrir utan bæinn. Þeirra frægast er Angkor Wat, stærsta musteri veraldar, en mynd af því er m.a. á þjóðfána Kambódíu. Við fórum að skoða hofin í gær og það var vægast sagt mikil upplifun. Það verður ekki annað sagt en að maður hafi alveg séð ljótari byggingar um ævina, enda eru hofin á heimsminjaskrá UNESCO. Í myndamöppunni hér á síðunni á að vera hægt (ef allt hefur gengið að óskum með innsetninguna) að skoða myndir frá skoðunarferðinni, auk fleiri mynda. Fyrir áhugasama er svo nánari fróðleikur um Angkor-hofin hér.

Það verður eiginlega fylgja með frásögninni af Angkor-ferðinni að við Heiðrún fengum okkur að borða á einum útiveitingastaðanna sem þarna eru, ef veitingastaði má kalla því þetta eru bara einhverjar skítabúllur. Þegar við vorum svo gott sem búin að klára af diskunum okkar kem ég auga á einn ófríðasta og horaðasta hund sem ég hef augum litið, eiginlega af "myndi ekki pota í hann með priki"-kalibernum, vera að sleikja af diskum fyrir innan afgreiðsluborðið sem einhverjir gestir höfðu augljóslega borðað af stuttu áður! Ég bendi drengnum sem afgreiddi okkur á aðfarir hundsins, og viti menn: hann sá akkúrat ekkert að þessu! Þegar ég svo segi við pilt, "Maybe he was licking our dishes earlier today?", voru viðbrögðin bros sem var einhvers staðar á mörkum þess að endurspegla vandræðalegheit, skemmtun, sakleysi, stríðni og hundaæði. Drengurinn þekkti líklega enga aðra aðferð við uppvask, og ég lái honum því ekki. Ef einu orðin sem birtast á þessari síðu þegar líða fer á ferðina verða "voff", "urr" og fleira í þá veru, viljið þið þá vinsamlegast senda lækni hingað á eftir okkur sem er vel að sér um meðferð við hundaæði, og leggja inn kæru hjá Interpol á hendur Angkor Temples ehf.

Í dag fórum við svo að skoða hið svokallaða "Floating village of Chong Kneas" sem eins og heitið gefur til kynna er þorp á floti (sjá myndamöppu). Það er við strendur Tonlé Sap vatns, í næsta nágrenni við Siem Reap. Og maður lifandi hvað það var mikil snilld að sigla um þorpið! Ef eitthvað er þá var þetta enn áhugaverðari túr en um Angkor-hofin. Öll hús voru eiginlega bara prammar á floti, þ.m.t. allir skólar, sjúkrahús bæjarins, veitingastaðir o.s.frv. Svakalegt! Og þetta var bara eðlilegasti hlutur í heimi fyrir fólkinu sem þarna býr. Á veitingastaðnum sem við áðum
á var svo krókódílaræktun. Að sjá haug af gráðugum krókódílum berjast um fisk var ekki beint til að skemma daginn, hvað þá í ljósi þess að drekar og krókódílar eru alls ekki ósvipaðar skepnur.

Á morgun er stefnan tekin suður til Phnom Penh, höfuðborgar Kambódíu. Það er annað hvort hægt að fara með bát eða rútu en hvort tveggja tekur um 5-6 klst. Ótrúlegt en satt erum við að spá í að taka rútuna því við ætlum að sigla niður Mekong-ána þegar við förum yfir til Víetnam og viljum því spara þá upplifun þangað til þá. Vegurinn til Phnom Penh er víst líka fínn, enda getur ekkert jafnast á við rútuferðina sem sagt var frá hér að framan.

Að lokum; þið hafið líklega tekið eftir hinu nýja útliti síðunnar. Íris Mos, vinkona Heiðrúnar, á heiðurinn af því. Íris, þú ert snillingur! Kærar þakkir fyrir frábærlega unnin störf.

Með kveðju frá Kambódíu,
Kiddi dreki

Halló Ísland! Drekarnir heilsa frá Bangkok. Þið verðið að fyrirgefa leti við skrif hér á síðuna eftir að við lögðum upp í ferðalagið. Þegar maður er kominn á svona framandi stað og hefur óendanlegt frelsi til að gera allan andskotann, þá er það að setjast fyrir framan tölvu ekki alveg það fyrsta sem mann langar til að gera.

En anyhow, Bangkok er alls ekki ósvipuð því sem maður hafði gert sér í hugarlund um borgina ("hugarlund" all gaylegt orð en látum það samt standa). Hér er umferð dauðans, hávaði óttans og mengun skrattans. Og já, it´s all true what thay say about the prostitution: hér drjúpa vændiskonur af hverju strái. Margar líta út fyrir að hafa fermst fyrir korteri og slísí karlpjengar á öllum aldri, ófáir komnir af besta skeiði, nýta sér þjónustu þeirra augljóslega óspart. Ég efast alla vega stórlega um að þeir sem sjást leiða stúlkurnar hérna um göturnar á kvöldin, sumir jafnvel um hábjartan dag, séu einungis að fá sight-seeing um borgina. Langflestir þessara manna eru vestrænir í útliti. Ég hef blessunarlega verið laus við nánast allt áreiti í tengslum við vændið þar sem við Heiðrún leiðumst flestum stundum þegar við örkum um göturnar, eðlilega þó ekki væri nema bara til að týna ekki hvort öðru. En ef takinu er sleppt þá eru skrokkarnir falboðnir umsvifalaust. Ein gerðist jafnvel það kræf að lýsa yfir "væntumþykju" sinni í garð ákveðins líkamsvessa undirritaðs, algjörlega í óspurðum fréttum.

Þetta er hins vegar bara ein hliðin af Bangkok. Þær eru líka margar góðar sem við höfum kynnst á þessum stutta tíma okkar hér, t.a.m. er fólkið mjög vingjarnlegt, maturinn fínn og sumar byggingar virkilega flottar. Þar ber óneitanlega hæst konungshöllin og hofin í nágrenni hennar sem við skoðuðum í dag. Maður var nánast orðlaus á köflum. (Okkur tókst ekki að setja inn myndir af þessu núna í kvöld þar sem tölvan sem þetta er skrifað á er eitthvað mis og eitthvað gömul ... tekst vonandi næst.)

Heilsa og almennt ástand ferðalanganna er nokkuð gott, að frátöldu því að Heiðrún virðist hafa fengið einhvern skít í sár sem hún er með á einum fingrinum því roði og einhver skringilegur "seyðingur" upp eftir hendinni hefur fylgt í kjölfarið. Það blessast vonandi; ef ekki þá fáum við bara lánað kjötexi hjá einhverjum götusalanum og tökum puttann af við olnboga.

Við erum á fínu hóteli ekki fjarri miðborg Bangkok. Jafnvel of fínu. En show some understanding, við erum að gíra okkur niður úr hinum vestrænu þægindum í hinn asíska "bakpokaferðalangastandard". Leigubílstjórinn sem keyrði okkur af flugvellinum á líka þarna stóra sök að máli því hann, vitandi að við áttum hvergi pantaða gistingu, stoppaði allt í einu fyrir framan þetta hótel og nánast fleygði okkur inn í anddyrið. Hefur líklega fengið prósentur fyrir að mæta með túrista á svæðið. Anddyrið leit alls ekki illa út og verðið fyrir gistinguna náttúrlega hlægilegt þannig að það var ekki aftur snúið

Verð að hætta núna, tíminn að klárast. Þurfum líka að vakna eldsnemma á morgun þar sem við erum að fara með rútu yfir til Kambódíu kl. 6:30 í fyrramálið. Verður líklega ferð dauðans; ca 10 klst. og vegirnir eftir að komið er yfir landamærin eru víst hryllilegir.

Kærar kveðjur heim,
Kiddi og Heiðrún

Loksins, loksins er komið að því! Við leggjum af stað í ferðalagið mikla í fyrramálið. Nánar tiltekið á vélin til London að fara í loftið kl. hálfníu, eða eftir rétt rúma fimm tíma. Drekarnir eru í ruglinu. Vorum að ljúka við að pakka og smá svefn næst á dagskrá. Samt ekkert víst að það náist.

Erum annars komin með öll nauðsynleg plögg, þ.á m. „visað“ inn í Nam sem barst okkur á fimmtudaginn. Mátti varla tæpara standa. Fengum líka lánaða videokameru frá Svönu, mömmu Heiðrúnar, og Gulla, kallinum hennar. Það stefnir því í að Crouching Tiger, Hidden Dragon - Part II komi í kvikmyndahús áður en langt um líður.

Næst þegar þið heyrið/lesið frá okkur verðum við væntanlega stödd í Bangkok. Ef ekkert bólar á okkur hér á síðunni þegar líða fer á vikuna þá kallið út björgunarsveitir.

Sayonara!
Drekarnir

Á morgun munum við skötuhjú fara í síðustu bólusetningarnar fyrir ferðina , þá ættum við að vera ágætlega sett næstu árin og jafnvel næstu áratugina gegn hinum ýmsu sjúkdómum. Eftir læknisferðina verður förinni svo heitið í apótekið - planið er að byrgja sig vel af alls konar lyfastöffi til þess að vera ávallt viðbúin í reisunni.

Til þess að varpa ljósi á hversu einfalt líf okkar er þessa dagana þá hafa dagarnir aðallega farið í svefn, kaffihúsaferðir og annað hangs. Erfitt líf??

Helstu áhyggjuefni drekarfrúarinnar í aðdraganda ferðalagsins snúast aðallega um niðurpökkun í bakpokana. Hún hefur verið vöruð við af vönum ferðalöngum að pakka sem minnst af fatnaði niður. Þetta ætti að teljast frekar mikið áhyggjuefni fyrir kvenkyns ferðalang (með valkvíða) sem ávallt hefur ferðast með yfirvigt, hvort sem hún hefur verið á leið í helgarferð eða tveggja vikna skíðaferð.

Annars magnast ferðaspennan með hverri mínútunni - ekki spillir svo fyrir að í stoppinu okkar í London ætlum við taka lestina inn í borgina og hitta Arngunni og Alden kærastann hennar.

Lengra verður þetta ekki í kvöld,
Góða nótt,
Drekapían

Var að horfa á viðtal við minn fyrrverandi yfirmann á NFS (einn þeirra skulum við segja) og núverandi frambjóðanda, Róbert Marshall, á netinu. Þar sagði hann m.a. að það sé að ákveðnu leyti mannréttindabrot að vera blaða-/fréttamaður því þeir megi ekki tjá skoðanir sínar á hinum og þessum hlutum, a.m.k. ekki opinberlega. Það er nokkuð til í þessu hjá Marshallinum. (Fyrir áhugasama þá er umrætt viðtal við hann hér.)

Þegar ég fer því hugsanlega að belgja mig um hitt og þetta ófarvarandis hér á síðunni, líkt og ég gerði t.a.m. í síðustu færslu um hinar nýtilkomnu hvalveiðar landans, þá vona ég að þið sýnið því skilning að ég starfaði sem fréttamaður í um tvö og hálft ár þar til núna nýlega. Mun ég þá skýla mér á bak við þá afsökun að þetta sé nokkurs konar kaþarsis eftir skort á fullum mannréttindum undanfarin misseri. Ég mun þó reyna að halda þessu í algjöru lágmarki þar sem þjóðmál og hin ýmsu þrætuepli tengjast Asíuferðalaginu ekki vitund, a.m.k. ekki enn sem komið er. Auk þess er ekki verra að eiga möguleika á að eiga afturkvæmt í fjölmiðlageirann, með snefil af trúverðugleika eftir, sem minnkar óneitanlega ef digurbarki er brúkaður og gífuryrði látin falla.

Annars eru þrír fyrrverandi starfsmenn NFS komnir í framboð. Auk Róberts eru það Glúmur Baldvinsson og Helga Vala Helgadóttir. Og öll herja þau á prófkjör Samfylkingarinnar! (hmmm...) Segið svo að helvískir „Baugsmiðlarnir“ dragi ekki taum vinstrimanna.

Það má teljast furðulegt að hæstvirtur dómsmálaráðherra, Björn Bjarnason, hafi ekki stungið niður penna til að benda á þessa staðreynd. Þessa spillingu. Þessa enn eina sönnun þess að markmið Baugsmiðlanna sé að halda málstað Samfylkingarinnar á lofti og klekkja á hægrimönnum.

Kannski rétt að minna á fyrrnefnda mannréttindaþurrð núna.

Kveðja,
Andvökudrekinn

ps. Maður á ekki að drekka kaffi eftir kl. 23 á kvöldin.

Jæja, nú er innan við vika í brottför. Heiðrún hringdi í morgun í sendiráð Víetnam í Kaupmannahöfn, þangað sem við sendum visa-umsókn ásamt vegabréfunum okkar í síðustu viku, til að athuga hvort diplómataradippin væru ekki alveg örugglega á tánum með þetta. Það var eins gott að hún hringdi því sú sem var til svara sagði að umsóknirnar væru ekki fullnægjandi þar sem það vantaði nákvæma dagsetningu á það hvenær við hygðumst koma til Nam. Við erum náttúrlega ekki með það niðurneglt og skrifuðum því bara „nóvember“ á umsóknirnar. Við gerðum það líka með visa-umsóknirnar fyrir Kambódíu og það var ekkert vesen.

En Víetnamarnir virðast eitthvað rúðustrikaðri með þetta og ætli umsóknirnar okkar hafi ekki bara verið komnar ofan í „unsufficient“-skúffuna hjá þeim, og hefðu komið til með að vera þar fram að dómsdegi, ef Heiðrún hefði ekki hringt. En til að gera langa sögu góða þá sagði hún sendiráðskonunni bara að setja 7. nóv. sem „entry“ dag, því það er nokkuð ljóst að við ætlum a.m.k. ekki inn í Nam fyrir það, sem hún og gerði og sagðist svo senda passana til okkar í síðasta lagi á morgun.

Annars var ég að lesa um dreka á Vísindavefnum. Þar segir meðal annars: „Í vestrænni menningu er drekinn oftast illt og eyðileggjandi afl sem vinna þarf bug á. Í kristinni trú er hann tákngervingur syndar og heiðni, stundum einnig tengdur djöflinum. Í Austurlöndum fjær hélt drekinn aftur á móti góðkynjuðum eiginleikum sínum og er oft goðumlík vera sem færir mönnum gæfu.“ (Sjá www.visindavefur.is/svar.asp?id=2441) Er það nema von að við drekahjúin séum á leið til Austurlanda fjær? Spurning hvort við reynum ekki bara að fá vinnu þar og setjast að til frambúðar. Ég meina, „goðumlík vera“. Býður einhver betur?

Talandi um stórvaxnar skepnur; þetta hvalveiðimál er nú meira ruglið. Það truflar mig lítið þó nokkrir hvalir séu drepnir. En ef rétt er sem margir hafa bent á, að það sé enginn markaður fyrir hvalkjöt, þá er það heimskulegra en orð fá lýst að veiða níu óseljanlega kjötskrokka og fá um leið „alþjóðasamfélagið“ (svo það tískuhugtak sé notað) upp á móti sér. Way the by: sá einhver debattinn á milli Kristjáns Loftssonar, forstjóra Hvals hf., og Magnúsar Skarphéðinssonar í Kastljósinu í síðustu viku? Ég hef sjaldan eða aldrei séð nokkurn mann koma jafn illa út úr kappræðum og Kristján gerði þarna.

Fréttafíkillinn í mér tók þarna aðeins yfir. Afskapið það.

Kv.
Kiddi

Takk fyrir öll kommentin. Keep up the good work. Farið samt varlega. Ég hef sterkan grun um að síðan sé hleruð. (Frænka Guðbrandsdóttir, jú það verður örugglega einhver heima á morgun. Við verðum alla vega ekki í vinnunni.)

Ekki hægt að neita því að síðan er frekar fátækleg enn sem komið er. Íris vinkona Heiðrúnar ætlar hins vegar að mixa einhverja flotta mynd til að hafa efst. Nostradamus spáði því víst á sínum tíma að eldspúandi dýrategund myndi jafnvel bregða þar fyrir. Svo er spurning hvort við höfum útlitið eitthvað öðuvísi. Óneitanlega þægilegast að lesa dökkan texta á ljósum grunni. Sjáum til.

Hlutum sem þarf að ljúka fyrir brottför fer blessunarlega fækkandi. Á meðal þess sem þarf að gera er að senda vegabréfin okkar í heimsreisu. Þau komu frá Þýskalandi í fyrradag þar sem þau voru í gíslingu kambódískra blýantnagara. Til þess að komast inn í Kambódíu þarf nefnilega visa (vegabréfsáritun) og það fær maður hjá sendiráði Kambódíu í farking Berlín! Strax á miðvikudagsmorgun voru passarnir svo sendir á næsta áfangastað, sendiráð Víetnam í Kaupmannahöfn, til þess að fá visa inn í Nam. Nú vonar maður bara að passarnir verði komnir fyrir ætlaða brottför. Ef ekki þá förum við bara til Bandaríkjanna í staðinn fyrir Asíu. Ég hef nefnilega heyrt að það sé ekkert verið að taka strangt á því þar vestra hvort maður sé með vegabréf eða ekki.

Vegabréfsáritun fyrir Kína getur maður hins vegar fengið hjá sendiráði „alþýðulýðveldisins“ hér í Reykjavík. Ef við fölumst eftir því (ekki enn víst hvort við herjum á Kína, sbr. pistil 17. okt.) þyrftum við þó að fá helvíti hraða afgreiðslu. Taílendingar eru sem betur fer ekki með neitt svona visa-vesen.

Svo var kallinn að fjárfesta í bakpoka í vikunni. Oh hvað maður er global. Ég verð illa svikinn ef það verður ekki skorið a.m.k einu sinni á hann í ferðinni af einhverju þjófapakki. Heiðrún ætlar að fá lánaðan poka hjá Hildi vinkonu sinni. Þjófarnir mega hins vegar alveg sleppa því að skera á hann. Heyrið þið það strákar.

Jæja, réttast að fara að tygja sig í háttinn. Langur dagur í vinnunni á morgun. Nei, alveg rétt, ég er ekki með vinnu. Gleymi þessu stundum.

Kveðja,
Hr. dreki

Halló heimur.

Eins og þeir vita sem þekkja okkur erum við á leið í fimm vikna ferðalag um Suðaustur-Asíu. Þegar þetta er skrifað eru 12 dagar í brottför og óneitanlega er spenningur farinn að hríslast um kroppinn. Kuldinn sem færist nú í aukana hér á klakanum hefur samt líklega eitthvað með þennan skjálfta í kroppum vorum að gera. Í hitanum í Asíu innan örfárra daga varðar okkur hins vegar álíka mikið um íslenskt veðurfar og kölska varðar um krækiberjaræktun (suckas!). En ef þetta ferðalag er ekki tilefni til að taka upp þá iðju sem - að manni virðist - annar hver Íslendingur stundar reglulega, blogga, þá veit ég ekki hvenær er tilefni.

Stefnan er fyrst tekin á London þaðan sem við fljúgum í einni lotu til Bangkok, höfuðborgar Taílands. Það er ekki nema u.þ.b. 11 og hálfrar klukkustundar flugferð og fljúgum við með Thai Airways. Það var nánast um allt of auðugan garð að gresja þegar kom að því að velja flugfélag til að fljúga með þenna skottúr en kunnugir sögðu okkur að Thai Airways væri snilldin ein, t.d. er sér sjónvarpsskjár fyrir hvern farþega með ógrynnisúrval af kvikmyndum til að horfa á. Eitthvað höfum við heyrt af því að fluffurnar selji jafnvel blíðu sína, sérstaklega ef maður er svokallaður „sexy man“, en við seljum það ekki dýrara en við keyptum það - allt svo, orðróminn.  

Planið eftir komuna til Taílands er nánast autt blað. Það eina sem er víst er að við ætlum að fara til Kambódíu og Víetnam, og hugsanlega Kína (Fulltrúi veikara kynsins í sambandinu er að reyna að „aggitera“ fyrir því að skjótast aðeins þangað, þó ekki væri nema bara til að pissa á Kínamúrinn, en fulltrúi lokaorðsins í sambandinu efast um að tími vinnist til þess). Við eigum svo pantað flug frá Bangkok til London 1. desember og þaðan heim daginn eftir.   

Vissulega eru nokkrir staðir sem ætlunin er að fara til og skoða í þessum löndum, t.d. Angkor Wat og Killing Fields í Kambódíu, Ho Chi Minh (Saigon), Hanoi og Chu Chi göngin í Víetnam og líklega verja síðustu dögum ferðarinnar á einni af hinum rómuðu paradísarströndum Taílands. En hvenær eða hvernig farið verður á hina og þessa staði er alls óvíst. Eins og maðurinn sagði: Við spilum þetta eftir eyranu.

Fylgist með ferðalaginu og aðdraganda þess hér á síðunni næstu vikurnar og endilega kommentið eins og vindurinn og skrifið í gestabókina.

Kveðja,
Kiddi og Heiðrún